Οι ψύχραιμοι εν μέσω ακραίων | Απόψεις

Το στοίχημα του κ. Μητσοτάκη | Απόψεις


Οποιος παρακολουθεί από κοντά όλο το προηγούμενο διάστημα, και ειδικότερα τις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες, τα διαδραματιζόμενα στη Βουλή, θα έχει διαπιστώσει ότι το κλίμα που επικρατεί δεν είναι απλώς βαθιά διχαστικό. Είναι, ακόμα χειρότερα, εκρηκτικά διχαστικό.

Κυβερνώσα πλειοψηφία και αξιωματική αντιπολίτευση μοιάζουν να βρίσκονται διαρκώς «στα χαρακώματα» και οι όποιες περιπτώσεις ήρεμης κοινοβουλευτικής ζωής έρχονται ή σε υποθέσεις άχρωμων νομοθετικών διαδικασιών ή σε στιγμές «κόπωσης» των αντιπαρατιθέμενων στρατοπέδων και είναι απλώς οι εξαιρέσεις που συμπληρώνουν τον κανόνα. Η κατάσταση επιδεινώθηκε τα τελευταία 24ωρα, στη σκιά των γεγονότων σε πανεπιστημιακούς χώρους – κυρίως στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, την πρώην ΑΣΟΕΕ. Προσλαμβάνει δε και εξαιρετικά ανησυχητικές διαστάσεις ενόψει της κορύφωσης του εορτασμού του Πολυτεχνείου, καθώς καταγράφονται τοποθετήσεις αντιπολιτευόμενων στα μικρόφωνα συνεδριάσεων της Βουλής, σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνηση αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για ό,τι συμβεί σε αυτόν τον εορτασμό.

Στον αντίποδα, ακούγονται «γαλάζιες» φωνές περί στήριξης των μπαχαλάκηδων από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μοιάζει λες και έχουν αμφότερες οι πλευρές επιδοθεί σε ένα ανατριχιαστικό blame game, λες και θεωρείται περίπου δεδομένο ότι θα σημειωθούν έκτροπα και το μόνο που απομένει είναι να καταλογιστούν οι πολιτικές ευθύνες γι’ αυτά.

Η χώρα, η κοινωνία, κάμποσες οικογένειες, η Αθήνα, ακόμα κλαίνε για όσα τραγικά συνέβησαν τόσο κατά τη δεκαετία της κρίσης όσο και κάποιες άλλες φορές παλαιότερα, πάντα με επίκεντρο τις κινητοποιήσεις και τους πανεπιστημιακούς χώρους. Θα περίμενε κανείς πως η οδύνη θα μας είχε συνετίσει άπαντες.

«Εκεί έξω» υπάρχουν –ανέκαθεν υπήρχαν– ακραίες μικρές δυνάμεις που τρέφουν (και τρέφονται από) το μίσος και την καταστροφή.

Στον κόσμο της πολιτικής υπάρχουν –ανέκαθεν υπήρχαν– πρόσωπα και δυνάμεις σε όλο το φάσμα που πιστεύουν στην αξία της Δημοκρατίας, όπως επίσης και στην αρχή ότι το μίσος δεν εξουδετερώνεται με το μίσος. Πλην σχεδόν μεμονωμένων εξαιρέσεων, διαχρονικά υποχωρούσαν μπροστά στους «ατάκτους» ενός αρρωστημένα φανατικού κομματικού πατριωτισμού.

Αυτή τη φορά, ας μην επαναληφθεί η ίδια υποχωρητική στάση. Δεν αντέχεται άλλο δηλητήριο. Δεν αντέχονται άλλες απώλειες και καταστροφές.  





Source link

Αφήστε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.