Προς ευρωεκλογές | Απόψεις | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


Με αδιαφορία και ανία αντιμετωπίζει το εκλογικό σώμα την πορεία προς τις ευρωεκλογές, που αναμένεται να πραγματοποιηθούν σε τρεις εβδομάδες από σήμερα. Δικαίως από μιαν άποψη. Διότι, εκτός από ελαχίστους μεμυημένους στα ευρωπαϊκά, ουδείς αντιλαμβάνεται ποία η χρησιμότης ενός θεσμού εξόχως πολυδάπανου.

Δημοκρατική νομιμοποίηση δεν παρέχει επί της ουσίας η Ευρωβουλή, καθώς η ενωμένη ούτως ειπείν Ευρώπη τελεί υπό τη σιδηρά κυριαρχία της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, της πανισχύρου Επιτροπής και του ατύπου, πλην όμως δυναστικού ελέγχου που ασκεί στη ζώνη του ευρώ, το εξ ολοκληρία ελεγχόμενο από το Βερολίνο Eurogroup, όργανο μη θεσμικό, παρεμπιπτόντως.

Καλώς ή κακώς, τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αντιμετωπίζονται από τους πολίτες ως μία προνομιούχος ομάς, υψηλότατα αμειβόμενη, τελούσα σε διακοπές επί μία πενταετία. Ο τύπος και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ δεν ασχολούνται με τις εκεί δραστηριότητές τους.

Γνώση ακριβή των θεμάτων δεν έχουν πλην ελαχίστων οι ευρωβουλευτές, λόγω του ιδιαιτέρως τεχνοκρατικού χαρακτήρος των προς ψήφιση οδηγιών και αποφάσεων των Συμβουλίων ή της Επιτροπής. Τοποθετούνται για ένα τρίλεπτο και ψηφίζουν σύμφωνα με τις θέσεις που διαμόρφωσαν ομάδες τεχνοκρατών για λογαριασμό του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλιστών και κάποιων άλλων μικροτέρων ομάδων.

Το ευρύτερο ενδιαφέρον στις εκλογές της 26ης Μαΐου εστιάζεται κυρίως στο ποσοστό που θα εξασφαλίσουν τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα της εθνικιστικής ή «άκρας Δεξιάς», όπως τα αποκαλούν. Αλλά ακόμη και εάν οι προβλέψεις επαληθευθούν, και αναδειχθεί μία ομάδα σημαντική σε αριθμό, θα είναι απλώς εξόχως θορυβώδης, που θα διαταράξει την κρατούσα «ευπρέπεια» των αιθουσών συνεδριάσεως των Βρυξελλών και του Στρασβούργου.

Ας μη λησμονούμε ότι οι πλέον απολαυστικές και ταυτοχρόνως δηκτικότερες παρεμβάσεις στην απερχόμενη Ευρωβουλή έγιναν από τον Βρετανό ευρωσκεπτικιστή Νάιτζελ Φάρατζ, που θα μετάσχει των εκλογών ως επικεφαλής του Κόμματος Brexit. Θα υπάρξουν και άλλοι πλέον, αλλά ασφαλώς όχι εξίσου πνευματώδεις, διότι απλούστατα δεν θα είναι Βρετανοί.

Στην Ελλάδα οι ευρωεκλογές έχουν αποκλειστικώς τοπικό χαρακτήρα. Είναι μία πρώτη αναμέτρηση μεταξύ των ηγετών των δύο μεγάλων κομμάτων, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, και άλλων μικροτέρων, που θα επιχειρήσουν να σταθμίσουν την επιρροή τους, όχι με βάση αναγωγές των δημοσκόπων, αλλά στην κάλπη. Εξ ου και το πολιτικό τους νόημα. Αυτό θα είχε μεγαλυτέρα σημασία εάν ο κ. Αλέξης Τσίπρας ήταν ένας πολιτικός όπως οι άλλοι. Μόνον που δεν είναι, διότι κινείται εκτός των ισχυουσών συμβάσεων.

Κάποτε η κατάρτιση της λίστας και οι εκλόγιμες θέσεις των βουλευτών ενέπιπτε στην αποκλειστική αρμοδιότητα του ηγέτη ενός κόμματος. Ηταν προνόμιο και μπελάς. Με τον σταυρό προτιμήσεως και τον διπλασιασμό των υποψηφίων, οι ηγέτες απηλλάγησαν από ένα πρόβλημα. Ας τρέξουν οι υποψήφιοι μήπως και μειωθεί το ποσοστό της αποχής. Κάτι είναι και αυτό.





Source link

Αφήστε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.